‘Iedereen is nodig om een probleem aan te pakken’
Als het aan wijkagent Lily Habra ligt, dan scharen alle ketenpartners zich rondom een probleem in de wijk en lossen het in gezamenlijkheid op. Samen met de bewoners. De politie werkt naar haar smaak te incidentgericht. “Ik denk dat we er met elkaar veel meer uit kunnen halen.”

Wat maakt uw werk aantrekkelijk?
“Als wijkagent in de Goudse wijk Goverwelle, heb ik de ruimte om met elkaar een probleem aan te pakken. Goed onderzoek doen, een integraal plan opstellen en vervolgens met gezamenlijke focus het probleem oplossen. Voordat ik wijkagent was, ging ik af op 112-meldingen en loste dat dan heel snel op. Dat biedt geen tijd om een probleem structureel aan te pakken.”
‘Als politie duiken we alu0026nbsp;snel in de oplossingen en repressie. Zo zijn we opgeleid’
“Momenteel spring ik bij in de wijk Oosterwei, waar ik eerder werkte. Er is een dreigende sfeer ontstaan door overlast van jongens, waarvan er flink wat crimineel actief zijn. Ik ben graag probleemoplossend bezig, dus ik trek nu deze kar. We hebben alle partners opgetrommeld en onze analyse van wat er mis is in de wijk, op tafel gelegd. Als politie treden we heel repressief op om het gezag te herwinnen, maar dat is niet het enige wat gebeuren moet. Dus we hebben met alle partners doorgenomen wat we samen kunnen doen op alle gebieden vanuit de aanpak Best of Three Worlds: dader-, omgeving- en slachtoffergericht. De draaideurcriminelen moeten we beslist repressief aanpakken en hinderlijk volgen, maar er is ook een jongere, beïnvloedbare groep. We kijken naar hun thuissituatie en indien nodig, bieden we hulp. Hangouderen die het park hebben ingenomen, laten we meedenken over een meer geschikte plek. We willen het positieve van de bewoners benadrukken en hen met elkaar verbinden, zodat zij met elkaar veel sterker worden. Dáár geloof ik in en dat geeft me energie.”
Toen Lily Habra in 2008 van Brabant naar Gouda verhuisde, was daar net het busincident voorgevallen, waarbij een passagier een buschauffeur bedreigde met een mes. Dat incident legde diepgaande sociale problematiek bloot in de wijk Oosterwei. Habra had nooit eerder de ambitie gevoeld om wijkagent te worden, maar toen ze zag wat er in de wijk gaande was, dacht ze: ‘Dit is mijn roeping!’ In de hoogopgelopen Goudse situatie, voelde Habra dat ze het verschil kon maken door verbindingen te leggen. Sinds 2012 is ze wijkagent in de wijk Goverwelle. Voordat ze wijkagent werd, werkte ze in de basispolitiezorg en bij de recherche in de regio Midden- en West-Brabant.
Welke kansrijke ontwikkeling wordt in uw vakgebied nog te veel over het hoofd gezien?
“Als politie duiken we al snel in de oplossingen en repressie. Zo zijn we opgeleid. Verstandiger is het om het probleem eerst te onderzoeken, samen met de partners. Wie heeft welk signaal? We zijn een repressief orgaan en dat moeten we ook blijven, maar je hebt verbinding nodig om de juiste informatie te krijgen om de juiste dingen te kunnen doen. Het ligt er natuurlijk aan wat het probleem is, maar we hebben er om te beginnen de burgers bij nodig. Verder hebben we onder andere de mensen van het Veiligheidshuis nodig, het OM, de reclassering en de gemeente als regiehouder.”
‘Mijn wijk lijdt nu gigantisch onder ondermijnende drugscriminaliteit’
“Als er bij een woninginbraak een minderjarige dader is betrokken die ik al langer zie afglijden, dan regel ik dat alle partijen zich om hem heen scharen. Maar als zo’n jongen wordt aangehouden, merk ik wel eens dat de politieorganisatie niet mijn focus deelt. De politieorganisatie werkt overwegend incidentgericht en wij wijkagenten werken vaak probleemgericht. Dus dan wordt die jongen opgepakt en later weer in vrijheid gesteld. Ik denk dat we er met elkaar veel meer uit kunnen halen. In rechercheonderzoeken zit restinformatie die voor dat specifieke onderzoek misschien niet van belang is, maar voor mij als wijkagent juist wel. Dat er op een school wordt gedeald bijvoorbeeld, is heel belangrijk om te weten voor de veiligheid in de wijk. Die verbinding zie ik nog te weinig. Het is zo belangrijk om met elkaar de focus te hebben op een gedeeld probleem.”
Welke bedreiging krijgt onvoldoende aandacht?
“Wij als professionals overleggen heel veel, bijvoorbeeld binnen het Veiligheidshuis. Daar overleggen we met elkaar wat het beste zou zijn voor de jongens op straat. Maar we moeten als professionals beseffen dat onze invloed op deze jongeren en kinderen minimaal is. Vanuit de persoonlijke aanpak bespreken we wat iemand nodig heeft, zoals een dagbesteding, dus dan gaan we werk voor hem regelen. Dat is belangrijk, maar alleen daarmee ga je zo’n jongen niet positief beïnvloeden. Immers, hij blijft gewoon in zijn wijk en sociale omgeving wonen. Ik vind dat we oog moeten hebben voor wie deze persoon negatief beïnvloedt. Is dat familie? Dan moeten we die ook hard en repressief aanpakken. En wie kan deze jongere nu de goede kant op stimuleren? Dáár moet je dan op inzetten. Om dat te kunnen weten, heb je verbinding nodig. Je moet die informatie krijgen.”
Stel, u zit aan het knoppenpaneel, welke verandering voert u door om een grote stap vooruit te kunnen zetten?
“Als ik het voor het zeggen heb, dan is het probleem leidend. Vanuit dat probleem bekijken we: wat en wie hebben we waar nodig? Intern vanuit de politieorganisatie worden agenten, rechercheurs en wijkagenten gekoppeld om het probleem op te lossen. Samen met externen. Mijn wijk lijdt nu bijvoorbeeld gigantisch onder ondermijnende drugscriminaliteit. Omdat dat nauwelijks directe slachtoffers oplevert, ligt daar nu niet de prioriteit. Nu pakken we als team af en toe een dealer van straat op. Dan worden er wat drugs en een mobiel in beslag genomen en hij wordt gestraft op grond van bezit. We zijn nu incidentgericht bezig, maar ik zou willen dat dat probleemgericht was. Met een gezamenlijke focus.”
‘Als we het verschil willen maken, kan dat niet zonder de bewoners’
“In Oosterwei, waar ik nu waarneem, zou het tof zijn als we de focus op de grote groep drugscriminelen zouden hebben. De meldingsbereidheid onder bewoners vergroten, met hen in verbinding blijven voor de informatiepositie en de criminele groep repressief aanpakken. Kinderen van de basisschool in deze wijk zeggen tegen me: ‘Ik moet later wel drugs gaan dealen, wil ik een beetje geld verdienen.’ Dat doet mij als wijkagent pijn. Als het om ondermijnende drugscriminaliteit gaat, dan moet er een goed plan klaarliggen. Met zowel preventie, repressie als nazorg. Dat moet gewoon stáán.”
Welke belangrijke les heeft u door uw werk geleerd?
“Als politie worden we opgeleid vanuit de gedachte: kijk wat je vanuit je professie kunt doen. We pakken een boef en we zijn weer weg. We schrijven bekeuringen uit en het is weer opgelost. Maar als we het verschil willen maken, kan dat niet zonder de bewoners. Onze beïnvloeding als professionals is minimaal. Wie kan wie positief beïnvloeden en doe het samen. Iedereen is nodig om een probleem aan te pakken.” <<





Laat een reactie achter